Ay: Aralık 2016

​Mum ışığının titrekliği altında dans eden gölgelere katılıyorum. İçimde soğuğun sarhoşluğu, kifayetsiz kelimelerin oluşturduğu melodiler eşliğinde sağa sola savruluyorum. Eminim aramızda olan tek bağ bu.…

​İki titrek ışığın arasında dik durmaya çalışıyorum. Atilgan’a donusmeyecegimi biliyorum. Zaten sihirli bir kilicta yok elimde ne de etrafimdakilerde. Sadece esen rüzgara bile dirayet gösteremeyen…

​Huzursuzum. Niteliksiz bir betimlemenin en gereksiz kelimesiyim.  Anlam ayrımına uğramayan bağlacı, işareti… Düşüncelerimin dolandığı yerde sadece küçük etkisiz bir girdaptan ibaretim.  Sayısız nefesin beni paramparça…

Çok açık değil mi?  Nasıl da bellemişiz korkuyu karanlığa, şiddeti, öfkeyi. Öyle bir delalet düşmüşüz ki kendimizden korkar olmuşuz. Oysa karanlık gerçek seni anlatan, gerçek…

yerin kulağı var – benim de kulağım var – ben yer miyim? – yerim. insanlar ölür – hayvanlar da ölür – o halde insanlar hayvandır…

Az biraz konsantrasyonun üzerimde bıraktığı etki, damarlarıma zekredimilmiş amacını sorgulayamadığım aşının içerideki kıvrılışları, sonu acıya dönüşecek tatlı bir kaşıntı adım attığımda sonu karabasana bağlayacak bir…

Hayallerim küçülmüştü, büyütmekte muvaffak olmayınca, yerine evimi büyütmeyi seçmiştim. Evi büyütmeyi, ev almayı,  borcunu ödemeye çalışırken,  daha çok çalışmayı kendime yol bellemiştim. Her nekadar yerini…

Horozun kavağa çıktığı, hikayeler masumiyetlerini yitirip, uzun uzadıya çekilen kelimelerin anlamlarının yavaş yavaş kazandığı dönemler. Bir yanda tüplü televizyonun, tarama kalelerini sayacak kadar yaklaşışım, bir…