Kategori: Kişisel Denemeler

Şüphesiz ki kırk yedi günlük bir kuluçka dönemine ihtiyacım var bedenimi dinlendirmek için deve kuşları gibi. Çok duygusal sayılmam elbette bir kaç gün sonra yumurtalara…

Hayatımın ilk kelimesiydi yalnızlık. Cümlelere vardıkça anlamlandırdığım… 

Uzun süredir otobüs yolculuğu yapmıyordum. Otobüs dediysem Allah Allah nidalarıyla, neye bastığımıza dikkat etmeden, kapısından geçmeye çalıştığımız metrobüsü,  İETT otobüslerin kastetmiyoum. Bildiğiniz şehirler arası yolculuk.…

Kafi derecede sükunetim arz edilmişken sana, son damlanın da sineye çekilmeyeceğini anlaman gerekirdi. Bir lütuf ki bana yansıyan, yüreğime düşmüş ve çevreme yayılan ateş aklımın…

Allıklara bulanmış yüzüm yine herkesin kızardın kelimelerine ön ayak okurken,  ardımda bıraktığım birkaç kendini bilmez cümle bana dayanak oluyor. Hiç istemezdim kelimelerin böyle yersizce sana…

Bir destan nasıl yazılır? Biraz düşünmek lazım… 

Adımımın altındaki şuursuzlugu görebiliyor musun? Güvenle ayakta duran bedenimin bir sonraki adımda nasıl eriyeceğini. Ve ben hala tutmuş önümdeki hayatın varyasyonları dokumaya çalışıyorum ilmek ilmek.…

Bazen kendime soruyorum. Kendimi biraz daha bu dijital hayattan kurtarmalı mıyım?  Zaten bilgisayar başında geçirdiğim tüm iş günüme yine, akşamları da eklemeli miyim? Bir yanım…

Ne kadar oldu aynı şarkıyı defalarca dinlemeyeli? Kesin cevap vermeyeceğim sayılı sorulardan biri bu. Hatta hazır cevaplığımı kullanıp, dilin esnekliğinin ardına saklanıp kaçamayacağım yegane soru?…