Kelimeler bir çeper gibi çöküyor üzerime, ellerimdeki çatlaklıkla içime dolanan hastalığın habercisi. Cümlelerimde bir son yok. Kendimi bıraktığım boşluğun belirtisi üzerimde, yine bir neden, sorunsallar topluluğu… Ve insan daha da iyi anlıyor yaşlandıkça zaman tekerrürden ibaret… Acılarım ise dinemeyen bir yağmur bilerek kendimi ıslanmaya attığım kurumaya çalışmada, gözlerimi sektirerek yansımamda
ve hoşnutsuzluğu hayatın damarlarımdaki irin… Çizip çıkarmak elimde belki varlığımın saflığı gibi… Bu kez son kez aptalı oynuyorum… Sürekli karakterime düşünerek… Elimde hoyratlığı aşkın ne kadar çeksem uzamayan yanımdayken bile çarpan… Herkes gitmek zorunda mı bile bile benliğime kazınarak