Gündüzleri teknolojiyi, akşamları kelimeleri anlatan bir "insan"ın not defteri.
Kedileri sevdim mesela, evimi açtım, odamı verdim, daha kısa cümleler kurdum.
Hem de dinlemek için. Daha fazla duymak, daha fazla anlamak için.
Dans etmeye çalıştım. Bir sağa, bir sola salındım. Bazıları dalga geçti benimle. Ağladım, bağırdım yeri geldi haykırdım.
Yorum BırakO kadar çok tutuyorum ki kendimi. Yemek yerken, kitap okurken, dinlerken, söylerken, konuşurken.. Bir kişi de çıkıp “Kendini Kaybetme Sanatı’ diye kitap yapmıyor. Yırtınmaya ya…
Yorumlar kapalıHer sabah aynı cümle ile başlıyorum güne. Belki herkes gibi, belki de sadece
bana özgü… Ve her sabahın akşamı devamını getiremeden, bir cevap veremeden
kapıyorum gözlerimi. Sonra “iyi ki sonuna soru işareti koymamışım”
diye dua ediyorum.
Bir soruyu cevaplayamamak ne kadar da zor!
Yorum Bırak
Son bir kez ceplerimi yokladım. Telefonum, cüzdanım, sigaram. Kapıyı çekmeden önce, elimde anahtarlarım. Her şey tamamdı. Hatta cebimde yerinde bir türlü durmayan bozukluklar fazlalıktı bile. Yine de bir şeyler eksikti. Ve bozukluklar bunun kanıtıydı. Bir yokluğun üzerini örtmek için vardılar onlar.
Son bir kez evi dolandım. Kapalı perdelerin dikişleri arasından sızan güneş ışığında. Artık her neyi unuttuysam yaklaştığımda bile sıcak sinyalini vermiyordu bana. Çıkmalıydım. Süslenmememe rağmen bir saattir evden çıkamamıştım.
Yorum Bırak