Kaygı 

Sanırım öldüm ve üzerinden günler geçti, yoksa içimde peydahlanan kaygı kurtçuklarını nasıl açıklanabilir? Elim ayağım tutmaz bir biçimde. Standart görevlerin üstesinden gelmekte bir sorun yok ama her bir beyin kıvrımımı ele geçirmiş bu kurtçuklar zamanın çoğunu kaygı salmakla geçiriyor. Sanırım bütün memleket aynı halde. Yani bu iyi diyemiyorum. Her yer çürümüş kurtlanmış sanki. Bir diğer adımımın nereye düşeceğini hesaplamaktan yoruldum artık. Önümde erişilmesi zor görünen şeyler. Şeyler diyorum içinde me yok ki? Şu an düşündüğün mesela. Bir bunalımın kıvrımında, kemirilen etlerimin bıraktığı koku ile başbaşayım. Ne yazık…