zorunlu hale getirmek lazım yaşamayı… zorunlu değilse eğer o bile büyük işkence. kendimiz için bir şey yapamamaktan, hep ayak uydurmaktan yakınırken sisteme, boşluk süre gelen bir tatminsizlik. bir düşüş, bir kalkış, her düşüşteki yara izleri acıyla dolan, sürülen kolonyaya üflenen hava gibi… biraz daha artarsa tembellik, kim bilecek varlığı mı?
Resül Efe sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.
buraya da yazmazsan öldü sanabiliriz ..doğru..