Sessizlikten Kaçış

İnsan en çok, kendi sessizliğinde duyduklarından kaçar.
O yüzdendir kalabalıklara karışması.
Sessizlik yalnızca bir sakinlik, boşluk değil, kendinle yüzleştiğin aynadır.
Ve o aynada pişmanlıklarımızı, korkularımızı, içten içe susturduğumuz gerçekleri görürüz.

Gürültüye, kalabalığa bu yüzden sığınırız; başkalarının sesleri kendi iç sesimizi bastırır. Güvenli bir liman yaratır. Ama ne kadar kaçarsak kaçalım, günün sonunda yine sessizlik kapımızı çalandır.

Sokrates işte bu yüzden der: Kendini bil.

İşte tam da bu noktada her şey kırılır. Sessizlik aslında en büyük sınavdır: ve kaçtığımız, korktuğumuz tüm hakikati karşımıza getirir.
Stoacıların dediği gibi, insan dış dünyanın gürültüsünü susturduğunda ruhunu terbiye etmeye başlar.